กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 359 นางเหมือนจะยังมีชีวิตอยู่!
“อ๊า!”
“เสี่ยวหน่วน!”
“เสี่ยวหน่วน!”
เห็นเฉินฝานมองมือของเหลิ่งหานซวงที่ร่วงหล่นลง ดวงตาที่ค่อย ๆ ปิดลงอย่างแผ่วเบา เขาก็พลันคำรามกู่ร้องขึ้นมา
ความโศกเศร้า ความเจ็บปวด ความผิดในใจ ความเสียใจหลากหลายอารมณ์ราวกับน้ำขึ้นน้ำลงถาโถมเข้าหาเขา ห่อหุ้มเขา ถมทับเขา
นี่คือใคร?
นี่คือเสี่ยวหน่วนของเขา!
นี่คือพี่หน่วนหน่วนของเขา!
นี่คือภรรยาที่ว่านอนสอนง่ายที่สุดของเขา!