กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 332 หากนางมีฝีมือก็ฆ่าข้าเสีย!
“คุณชาย! คุณชาย!”
“สารด่วนแปดร้อยลี้จากเมืองหลวงขอรับ!”
ลึกเข้าไปในโม่เป่ย เฉินฝานและพวกได้พักฟื้นอยู่ในโม่เป่ยถึงเจ็ดวันแล้ว
เฉินฝานกำลังศึกษาดูแผนที่ ตัดสินใจเส้นทางก้าวต่อไป ทันใดนั้นทหารผู้หนึ่งก็พุ่งเข้ามา
ได้ยินเช่นนั้น ไม่ต้องพูดถึงเฉินฝาน แม้แต่เหลิ่งหานซวงกับเย่หลิงและพวกต่างก็สีหน้าเปลี่ยนไป
เพราะในยามนี้ พวกเขาเพิ่งชนะศึก กวาดล้างซยงหนูได้ไม่นาน เหตุใดเมืองหลวงจึงส่งสารด่วนแปดร้อยลี้มาทันใดเล่า?
หรือว่าเมืองหลวงเกิดเรื่องใดขึ้น?
คิดพลาง เฉินฝานไม่รั้งรอ ก้าวตรงเข้าไป แต่กลับพบว่าสิ่งที่ส่งด่วนมาไม่ใช่จดหมาย หากเป็นราชโองการฉบับหนึ่ง
เห็นว่าเป็นราชโองการ เฉินฝานยิ่งเต็มไปด้วยความฉงน แม้แต่เหลิ่งหานซวงและพวกก็ล้วนฉงนสนเท่ห์