กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 307 ช่างเป็นแผนที่อำมหิต!
“ท่านพี่!”
“เจ้ารำพึงจะทำสิ่งใดกันแน่?”
เหลิ่งหานซวงซึ่งกำลังกินปิ้งย่างอยู่กับเฉินฝานบริเวณชายค่าย ทนไม่ไหวเอ่ยถามด้วยเสียงนุ่มนวล
“เช่นไร? เจ้าก็รู้สึกว่ามันแปลกอยู่บ้างหรือ?” เฉินฝานยิ้มบาง ๆ เอ่ย
“เช่นนี้ยังไม่แปลกอีกหรือ?”
เหลิ่งหานซวงถลึงตามองเฉินฝานอย่างจนใจ “ตั้งค่ายพักทัพมาสี่วันแล้ว เจ้ากลับไม่ทำสิ่งใดเลย”
“ไม่ทำสิ่งใดก็ช่างเถิด แต่เจ้ายังไม่ไปพูดคุยกับสวีหู่และพวกเขา เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าบัดนี้บรรยากาศในค่ายทหารมันเปลี่ยนไปบ้างแล้ว?
เจ้าก็รู้ ว่าพวกเขาหลายคนล้วนมากับเจ้าด้วยความมุ่งหวังจะสร้างคุณงามความดีและวางรากฐานกิจการ
เจ้าทำเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่เห็นความหวังใด ๆ เลย!”