กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 282 ข้ามาย่อมมีเหตุผลของข้า
“เสี่ยวเข่อเสี่ยวอ้าย!”
“พี่ชายจากไปแล้ว เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่เศร้าเลยสักนิด?”
เมื่อรถม้าของเฉินฝานลับหายไปจากสายตาของทุกคน เสี่ยวเข่อเสี่ยวอ้ายก็เรียกให้ทุกคนกลับไป
เพราะเหลียนเยวี่ยยังอยู่ในช่วงพักฟื้นหลังคลอด ในอ้อมแขนยังอุ้มเด็กอยู่
แต่จีหรูเสวี่ยมองคนทั้งหลาย ในใจกลับสงสัยยิ่งนัก โดยเฉพาะเสี่ยวเข่อเสี่ยวอ้ายที่ดูเหมือนขาดเฉินฝานไม่ได้ที่สุด
ทั้งสองดูสงบที่สุด ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
“เศร้าเจ้าค่ะ! จะไม่เศร้าได้อย่างไร!” เสี่ยวอ้ายกล่าว
“แต่เศร้าแล้วอย่างไรเล่าเจ้าคะ?”
“คุณชายมีเหตุผลที่ต้องไป หากไม่ใช่จำต้องไป คุณชายคงไม่ทิ้งพวกเราเจ้าค่ะ”