กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 255 หากเป็นเหลิ่งหานซวงคงดีนัก!
“ลูก…ลูก…”
น้ำเสียงของอ๋องพิทักษ์อุดรแผ่วเบานัก แต่เพียงได้ยิน จีฮ่าวก็ตัวสั่นสะท้านจนห้ามไม่อยู่ ราวกับหวาดกลัวยิ่งนัก
“เป็นอะไรไป หรือไม่ได้ยินคำถามของข้า”
อ๋องพิทักษ์อุดรยังคงไม่เหลือบมองจีฮ่าวแม้แต่แวบเดียว เอ่ยเพียงเรียบ ๆ
“ลูก…ลูก ลูกรู้ผิดแล้วขอรับ”
จีฮ่าวเอ่ยด้วยท่าทีหวาด ๆ สั่น ๆ
“เช่นนั้นก็ว่ามา ผิดตรงไหน” อ๋องพิทักษ์อุดรยังคงสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยอย่างใจเย็น
“ผิด…ผิดที่มิควรล่วงเกินเฉินฝานขอรับ” จีฮ่าวว่า
“เหตุใดจึงไม่ควรล่วงเกินเฉินฝาน” อ๋องพิทักษ์อุดรถาม