กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 242 ใครกันแน่ที่คิดเล่นงานเขา?
“ท่านพี่ เจ้าคงไม่โทษข้ากระมัง”
ระหว่างทางกลับเรือน เหลิ่งหานซวงกล่าวด้วยความรู้สึกผิดในใจ
“โทษอะไรเจ้า” เฉินฝานยิ้มบาง “โทษที่เจ้าใจดีเกินไป หรือโทษที่เจ้าเห็นความอยุติธรรมแล้วลุกขึ้นสู้ช่วยเหลือผู้คน”
“ข้า…”
เหลิ่งหานซวงอ้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ก็คิดอะไรขึ้นได้ กล่าวด้วยความรู้สึกผิด “แต่เราตกลงกันไว้แล้วว่า จะไปนอกเมืองด้วยกัน”
“นอกเมืองไปเมื่อไรก็ได้ ไม่เป็นไร” เฉินฝานยิ้มบาง แล้วจูงมือเหลิ่งหานซวง
เหลิ่งหานซวงได้ยินดังนั้น ในใจก็ยังรู้สึกผิดอยู่
แต่ใครใช้ให้นางไปยุ่งกับขอทานน้อยผู้นี้เล่า และบัดนี้ขอทานน้อยก็หมดสติไปแล้ว นางจะปล่อยขอทานน้อยผู้นี้ไว้ไม่สนใจไม่ได้