กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 235 ฝ่าบาท กระหม่อมมีพยานบุคคล!
“เฮ่อ!”
เห็นเฉินฝานมองผู้ที่ร้องขอความเมตตาเหล่านั้น ถอนหายใจอย่างจนใจครั้งหนึ่ง แล้วจึงเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา
“ไว้ชีวิตพวกเจ้า? จะไว้ชีวิตอย่างไร?”
“ข้าไม่ได้ให้โอกาสพวกเจ้าหรือ? ตั้งแต่ข้าเข้ามา หากพวกเจ้าหยุดพนันตั้งแต่แรก ข้าก็จะไม่ทำอะไรพวกเจ้า”
“แต่พวกเจ้าไม่รู้จักบุญคุณก็แล้วไป กลับยังร่วมมือกับเสนาบดีกรมขุนนางมาจัดการข้า”
“พวกเจ้าพูดเองสิ พวกเจ้าร่วมมือกับเสนาบดีกรมขุนนางจะมาจัดการข้าแล้ว! ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้าได้อย่างไร?”
“หากสลับให้พวกเจ้าเป็นข้า พวกเจ้าจะไว้ชีวิตข้าหรือ?”
“อีกทั้ง ในเมื่อพวกเจ้าเลือกที่จะเชื่อเสนาบดีกรมขุนนาง เหตุใดไม่ไปขอร้องเขา? ขอร้องให้เขาช่วยพวกเจ้า ดูสิว่าเขาจะช่วยพวกเจ้าหรือไม่!”
บรรดาเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการได้ยินดังนั้น ต่างมีสีหน้าอัปลักษณ์และหวาดกลัว