กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 229 เจ้าสัตว์เดรัจฉาน!
รุ่งเช้าวันถัดมา
ภายในห้องมีแสงแดดลอดผ่านหน้าต่างสาดลงมาเบา ๆ
เชิงเทียนเหลือเพียงรอยน้ำตาไหลเป็นทาง ๆ
อาหารที่กินเหลือเมื่อคืนแข็งตัวไปหมดแล้ว
ทั่วทุกแห่งอบอวลด้วยความรู้สึกเย็นเยียบ
แต่บนเตียงนั้น แววตาของจีเชียนเสวี่ยที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้ม และมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย กลับเปี่ยมสุขและอบอุ่นเสียเหลือเกิน
โดยเฉพาะนางในยามนี้ ที่ได้อยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดในใต้หล้า
นางสามารถมองเห็นขุมขนทุกเส้นบนใบหน้าของเฉินฝานได้อย่างชัดเจน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของเขา และเสียงหัวใจที่เต้นช้า ๆ สม่ำเสมอ
ทุกสิ่งช่างงดงามถึงเพียงนี้!