กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 184 ห่างเหินแล้วอย่างไร บ้าบิ่นแล้วอย่างไร?
“เหอะ ๆ!”
“ช่างเป็นคำกล่าวว่า ‘ก็เท่านี้เอง’ ที่ยอดเยี่ยมนัก!”
อ๋องเคียงบ่าได้ฟังคำของเฉินฝาน สีหน้าสงบนิ่งพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนนั่งลงบนที่นั่ง “สมแล้วที่เป็นบุตรชายของกั๋วกงผู้เฒ่า เมื่อเทียบกับกั๋วกงผู้เฒ่าในอดีตแล้ว ยังหนุ่มแน่นและบ้าคลั่งยิ่งกว่าเสียอีก!”
กล่าวจบ อ๋องเคียงบ่าก็ไม่สนใจเฉินฝานอีก หันไปมองจางกั๋วเหว่ย เสนาบดีกรมพิธีการโดยตรง “เริ่มได้!”
“ขอรับ ท่านอ๋อง!”
จางกั๋วเหว่ยประสานมือคารวะอ๋องเคียงบ่าอย่างนอบน้อม จากนั้นจึงเริ่มประกาศกฎบางประการของงานชุมนุมวรรณศิลป์โดยตรง
ทว่าในเวลานี้ เย่หลิงที่อยู่ข้างกายเฉินฝานกลับมีสีหน้าไม่น่าดู ราวกับกำลังตำหนิเฉินฝานอยู่ จึงกล่าวเสียงต่ำว่า
“เฉินฝาน! เจ้ากำลังทำอันใด? ท่าทีของเจ้านั่นมันอันใดกัน?”
“นั่นคือท่านพ่อของข้า หากเจ้าล่วงเกินเขา ข้าเองก็ปกป้องเจ้าไว้ไม่ได้!”