กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 105 เฉินฝานตัวดี ข้าดูแคลนเจ้าไปเสียแล้ว!
เมื่อมองหลี่เส้าเทียน เฉินฝานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
สมแล้วที่เป็นเช่นนี้ หลี่เส้าเทียนผู้นี้นับเป็นบุคคลมากความสามารถจริง ๆ มิใช่สิ่งที่หลี่เส้าหยางเจ้าคนไร้ประโยชน์จะเทียบได้โดยสิ้นเชิง
ทั้งวาทศิลป์ ความคิดอ่าน และวิธีการเช่นนี้ คนทั่วไปย่อมเทียบไม่ได้จริง ๆ
มิน่าเล่า เขาอายุยังน้อยก็สามารถควบคุมหอการค้าเจียงหนานอันยิ่งใหญ่ได้
ทว่าหลี่เส้าเทียนคิดว่าตนเองฉลาด แล้วจะถือว่าข้าไร้สมองได้หรือ?
เฉินฝานไม่สนใจหลี่เส้าเทียนโดยตรง หากแต่หันไปมองเจ้าเมือง
“ใต้เท้าเจ้าเมือง ท่านได้ยินแล้วกระมัง!”
“บัดนี้เขายอมรับด้วยตนเองแล้ว เช่นนั้นคงไม่จำเป็นต้องรวบรวมหลักฐานใดอีกกระมัง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่เพียงหลี่เส้าเทียน แม้แต่เจ้าเมืองก็ยังสีหน้าเปลี่ยนแปลง