ตอนที่ 215 ที่แท้เคารพกันดุจแขกยากเย็นถึงเพียงนี้

ตอนที่ 215 ที่แท้เคารพกันดุจแขกยากเย็นถึงเพียงนี้

เสิ่นชิงเกอที่ยืนชมหิมะอยู่ใต้ระเบียงทางเดินได้ยินเสียงขันทีน้อยขานแจ้ง ก็ชะงักงันไปด้วยความประหลาดใจ จากนั้นจึงเลิกคิ้วเรียวงาม ก้าวลงจากบันไดแล้วเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว

ใบหน้าที่เดิมทีเย็นชาเคร่งขรึมของเซี่ยจวินเหิง ยามที่ได้เห็นฮองเฮาน้อย ก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ประกายแสงสายหนึ่งพาดผ่านดวงตา นางถึงกับออกมาอีกแล้วรึ?

ออกไปรับเสด็จเขาหรือ? สติสัมปชัญญะของเขายังคงอยู่ ย่อมไม่น่าใช่ เพราะเห็นนางยื่นมือออกไปรองรับเกล็ดหิมะอยู่

“ถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ” เสิ่นชิงเกอยื่นโคมไฟในมือให้ตงเหมยที่อยู่ข้างกาย แล้วยอบกายคารวะอย่างแช่มช้อย

เซี่ยจวินเหิงยื่นมือไปประคองฮองเฮาน้อยขึ้นตามสัญชาตญาณ ทว่าพลันตระหนักได้ว่าสนิทสนมเกินไป จึงยืดตัวตรงแล้วตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ฮองเฮาละเว้นพิธีเถิด”