ตอนที่ 200 ก็เป็นคนแล้งน้ำใจเช่นกัน

ตอนที่ 200 ก็เป็นคนแล้งน้ำใจเช่นกัน

“พระนางเต๋อเฟย ท่านลองทอดพระเนตรไปทางตำหนักเฟิ่งอี๋สิเพคะ เหตุใดดูเหมือนแสงอัคคีสาดกระจายไปทั่วเช่นนั้น” เจิ้งไฉเหรินเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย

เต๋อเฟยได้ยินดังนั้น จึงรีบมองออกไปนอกหน้าต่าง คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย พลางหันกลับมา แล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉยเช่นกันว่า “จะเป็นไปได้อย่างไรกัน มิได้ยินความเคลื่อนไหวใด ๆ เสียหน่อย”

หากเกิดเพลิงไหม้ คนในวังย่อมต้องตีฆ้องแจ้งเตือนแล้ว

เจิ้งไฉเหรินถอนหายใจยาว ในใจคิดว่า เหตุใดถึงมิใช่เพลิงไหม้เล่า

เต๋อเฟยมองการเปลี่ยนแปลงของสีหน้าเจิ้งไฉเหรินด้วยสายตาเย็นชา ในใจแค่นยิ้มออกมาคราหนึ่ง