ตอนที่ 166 ดอกไม้กลางหิมะ

ตอนที่ 166 ดอกไม้กลางหิมะ

ลายมือที่มิได้งดงามอันใด ทว่ากลับเขียนถ้อยคำที่รื่นหูที่สุดในยามนี้

“กลิ่นขจรขจายกำจรกำจายสะท้อนอรุณรุ่ง กลิ่นหอมสวรรค์ตลบอบอวลสะท้านดวงใจ”

เซี่ยจวินเหิงในเวลานี้ก็เกิดอารมณ์สุนทรีย์ขึ้นมา จึงตอบกลับฮองเฮาน้อยด้วยภาพวาดโบตั๋นภาพหนึ่ง บนกลีบดอกโบตั๋นในภาพมีผีเสื้อเกาะอยู่ ด้านล่างเป็นเศษแถบกระดาษที่โผล่พ้นออกมาพอดี

หลังจากวาดเสร็จ เซี่ยจวินเหิงก็วางพู่กันในมือลง ชื่นชมอยู่เงียบ ๆ ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงวางไว้ด้านข้าง รอให้น้ำหมึกแห้งสนิท

ตวนอู่ซุกก้อนเงินทองไว้ในอกเสื้อ เดินจากไปด้วยความพึงพอใจยิ่ง

ฝูอันกลับเข้ามาภายในโถง มองดูมุมปากของฮ่องเต้ที่มิอาจกดระงับรอยยิ้มลงได้ ในใจก็ลอบขำ