เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 99 ในห้องฮองเฮามีหนู
ก้าวเข้ามาในลานบ้านแล้ว คนในวังของตำหนักเฟิ่งอี๋คุกเข่าอยู่บนพื้น เสียงถวายพระพรก็เบากว่าแต่ก่อนไม่น้อย ชุนหลานและตงเหมยแทบจะร่ำไห้ออกมาอยู่รอมร่อ
หมอหลวงก็มารออยู่นานแล้วเช่นกัน “ถวายพระพรฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
“ลุกขึ้นเถิด รีบมาดูเร็วเข้าว่าเหตุใดฮองเฮาถึงปลุกไม่ตื่นอีกแล้ว” เซี่ยจวินเหิงตรัสด้วยน้ำเสียงร้อนรน จากนั้นจึงวางฮองเฮาน้อยลง พลันรู้สึกว่าเข็มขัดของตนคล้ายจะถูกดึงเบา ๆ ทีหนึ่ง
เซี่ยจวินเหิงขมวดคิ้วแน่นพลางมองฮองเฮาน้อย สัมผัสเมื่อครู่นี้เขาไม่มีทางรู้สึกผิดแน่ มีเพียงฮองเฮาน้อยเท่านั้นที่จะดึงเข็มขัดของเขาเช่นนี้
เสิ่นชิงเกอพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาใบหน้าให้ไร้ความรู้สึก พอได้ยินประโยคนี้ก็เกือบจะหลุดหัวเราะออกมา นี่มันเข้าทำนองประโยคที่ว่า “เจ้าไม่มีวันปลุกคนที่แกล้งหลับให้ตื่นได้หรอก” ชัด ๆ