กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 73 นอนเฉย ๆ ถูกจับได้คาหนังคาเขา
เสิ่นชิงเกอสัมผัสรับรู้อย่างละเอียด ช่างน่าตีนักที่มีแตงโมตั้งหลายชิ้นถูกป้อนเข้ามาพร้อมกัน
เสิ่นชิงเกอยิ้มพลางเลิกผ้าเช็ดหน้าขึ้น ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นท่อนขาที่ดูหนาและกำยำเป็นพิเศษ
ในสมองของเสิ่นชิงเกอพลันมีสายฟ้าฟาดผ่าน ใจแป้วลงไปครึ่งดวง เย็นเยียบยิ่งกว่าแตงโมในปากเสียอีก ในใจนางมีความคิดเพียงอย่างเดียว นางจบสิ้นแล้ว พังพินาศแล้ว
เสิ่นชิงเกอรีบลุกขึ้นยืนตรงถวายพระพรฮ่องเต้ ยิ้มเจื่อนอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ถวายพระพรฝ่าบาท ท่านลืมสิ่งใดไว้หรือเพคะ”
เซี่ยจวินเหิงนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเตี้ยข้างเก้าอี้เอนกายดูไม่เข้ากันนัก คิดดูเถิดว่าเขาควบม้าห้อตะบึงมาตลอดทาง หวังจะพาฮองเฮาน้อยไปคลายร้อนที่คฤหาสน์ภูเขา ผลปรากฏว่านางกลับชิงเสวยสุขอุราไปก่อนเสียแล้ว