กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 47 งานเลี้ยง
เซี่ยจวินเหิงได้ฟังก็หัวเราะร่าสองเสียง “เสียนเฟย ไฉนจะเรียกว่าขายหน้าเล่า เจ้าเคยร่ายรำสะเทือนทั่วทั้งนครหลวงตั้งแต่ก่อนเข้าตำหนักบูรพาแล้ว อย่าได้ถ่อมตนเกินไปเลย”
เสิ่นชิงเกอก็มองเสียนเฟยด้วยสายตาให้กำลังใจเช่นกัน “จริงด้วย เสียนเฟย ตอนที่ข้าเพิ่งเริ่มหัดร่ายรำ หากไม่ขยัน ท่านแม่ก็จะยกชื่อเสียงของเจ้ามาพูดเพื่อกระตุ้นข้า”
เดิมทีเสียนเฟยได้ยินฮ่องเต้เอ่ยชมก็นับว่าเบิกบานใจยิ่งนัก ทว่าพอได้ยินวาจาของฮองเฮา ในใจนางกลับไม่สบอารมณ์ขึ้นมา ที่แท้ก็คือหมายความว่าตัวนางแก่แล้วมิใช่หรือ
พูดจากมลสำนึก เสิ่นชิงเกอย่อมไม่มีเจตนาเช่นนั้นอย่างแน่นอน นางเพียงแค่อยากเออออตามน้ำ เพื่อสื่อความนัยว่าเสียนเฟยร่ายรำได้เก่งกาจเท่านั้นเอง
ไทเฮาก็ตรัสเช่นกันว่า “เสียนเฟย เช่นนั้นก็เริ่มเถิด”