กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 95 มือเปล่าจับหมาป่าขาว
ฟางเจียวเจียวหันหลังกลับโดยไม่ลังเลคิดจะอ้อมทางไป แต่ไม่นึกเลยว่าจะยังถูกทั้งสามคนที่สายตาไวสังเกตเห็นจนได้
“เฮ้ย! เมื่อกี้เธอไปไหนมา? พวกเราตามหาเธอมาทั้งบ่ายเลยนะ”
ผู้เล่นชายผมสั้นเกรียนเห็นฟางเจียวเจียวแล้วดวงตาก็เป็นประกาย น้ำเสียงที่ใช้พูดกับเธอออกจะดูสนิทสนมเหมือนคนคุ้นเคย
“เธอไม่รู้หรอกว่าพวกเราดักรอคนมาตั้งกี่คนในนี้ แต่กลับไม่มีใครยอมยื่นมือเข้ามาช่วยพวกเราเลย เพราะงั้นถึงบอกไงว่าเวลาคับขันยังไงก็ต้องพึ่งพาอาศัยกันระหว่างผู้เล่นด้วยกันเอง”
ชายคนนั้นยิ่งพูดยิ่งออกทะเล ลูกคิดในใจที่คำนวณไว้แทบจะกระเด็นมาแปะอยู่บนหน้าฟางเจียวเจียวอยู่แล้ว