กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 88 โบยด้วยไม้
คืนยิ่งดึก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสวี่เฉิงหนิง แม้แต่ซุ่นอ๋องผู้มีจิตใจมั่นคงก็เริ่มง่วงงุน ศีรษะกลมสองหัวโน้มเข้าชิดกันจนฟองน้ำมูกพองออกมา
นกบินกระพือปีกชนโคมไฟในวังเก่าเอียงไป สวี่เฉิงหนิงสะดุ้งตื่น ศีรษะซุ่นอ๋องร่วงลง เขาก็ตื่นเช่นกัน ขยี้ตาแล้วพลันอุทานเบา ๆ
“สวี่เฉิงหนิง ดูนั่นสิ!”
“เงาขาว!”
สวี่เฉิงหนิงเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นสีขาวน่าขนลุกผืนหนึ่งเกาะอยู่บนกำแพงวัง เลื่อนขึ้นเลื่อนลง ไปมาซ้ายขวาตามสันกำแพง ราวกับไม่มีกระดูก พอดีลมหนาวพัดผ่านช่องกำแพง ส่งเสียงแหลมบางเบาโหยหวนอ้างว้าง
สวี่เฉิงหนิงขนลุกซู่ ซุ่นอ๋องสูดหายใจเฮือกใหญ่ เกือบร้องออกมา แต่สวี่เฉิงหนิงปิดปากไว้ทัน
“ห้ามขยับ ห้ามขยับ เดี๋ยวจะถูกพบเข้า”