บทที่ 166

บทที่ 166

เขาแค่ถามว่าพ่อของแกอยู่ที่ไหน เหตุใดต้องทำท่าทางน่าสงสารปานนี้ด้วย?

"ทารกน้อย ปู่ไม่ได้รังแกหนูเสียหน่อย โอ๊ย... แม่คุณเอ๋ย อย่ามัวแต่ร้องไห้เลยนะ"

ท่านผู้เฒ่าอี้หมดปัญญาโดยสิ้นเชิง ได้แต่ยื่นมือไปอุ้มทารกน้อยขึ้นมา พลางเช็ดน้ำตาให้อย่างระมัดระวัง "ปู่ผิดเอง ปู่ไม่ควรถาม หว่านหว่านเป็นเด็กดีที่สุด ไม่ร้องแล้วได้หรือไม่?"

"ฮือ ๆ ๆ ... หว่านหว่านเป็นเด็กดี อึก~"

เจ้าตัวน้อยร้องไห้หนักเกินไป พอตั้งท่าจะหยุดจึงสะอื้นจนสำลักลมออกมาไม่หยุด

ใบหน้าขาวนวลยังคงมีหยดน้ำตาเกาะแพรวพราว ดวงตาดำขำเอ่อล้นไปด้วยความชุ่มชื้น ดูน่าสงสารจับใจยิ่งนัก

เมื่อเห็นเธอหยุดร้องไห้ ท่านผู้เฒ่าอี้ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

การให้คนแก่เช่นเขามาคอยปลอบเด็กทารก มันช่างบั่นทอนอายุขัยกันชัด ๆ