บทที่ 164

บทที่ 164

ฟ้าดินเป็นพยาน เธอก็แค่ต้องการมีความรัก แต่ไม่ได้อยากเอาชีวิตมาทิ้งสักหน่อย

เธอจะลืมไปได้อย่างไรว่าความหมกมุ่นบ้าคลั่งที่ฝังรากลึกอยู่ในกระดูกของลู่เหิงนั้นน่ากลัวแค่ไหน

แต่ไม่รู้ทำไม เธอกลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด

จิ้นอี้อดหัวเราะออกมาไม่ได้

เรื่องการขู่คำราม ใครจะทำไม่เป็นกันเล่า

"หากคุณกล้าทรยศฉัน ฉันจะให้หว่านหว่านเรียกคุณว่า... อา"

เธอนั้นค่อนข้างรักสะอาดเรื่องความสัมพันธ์ ในยุควันสิ้นโลกจิตใจคนปั่นป่วน แถมความสัมพันธ์ยังซับซ้อนยิ่ง

เรื่องสกปรกโสมมเหล่านั้นเธอรับไม่ได้เลยสักอย่าง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ครองตัวเป็นโสดมาจนถึงทุกวันนี้

แน่นอนว่า หากบอกว่าเธอไม่ได้รู้สึกติดค้างคาใจเลยสักนิดกับความสัมพันธ์ระหว่างลู่เหิงและเจ้าของร่างเดิม คงเป็นเรื่องโกหก