บทที่ 162

บทที่ 162

"เขาฟื้นแล้วหรือยัง?"

"ยังครับ แต่การทำงานของอวัยวะทุกส่วนในร่างกายฟื้นตัวดีแล้ว เพียงแต่สภาพจิตใจยังไม่ค่อยคงที่นัก รอให้คงที่กว่านี้ก็น่าจะฟื้นครับ"

"อืม"

เสียงพร่าเลือนดังขึ้นข้างใบหูของฉินซวี่ เขารู้สึกราวกับเปลือกตาถูกของหนักนับพันชั่งกดทับไว้ ไม่ว่าเขาจะพยายามสักเพียงใด เบื้องหน้าก็ยังคงมีแต่ความมืดมิด

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ฉินซวี่ถึงฝืนลืมตาขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งตรงเข้ามาประดุจคมกระบี่

เขากะพริบตาตามสัญชาตญาณเพื่อปรับตัวให้เข้ากับความสว่างที่จู่ๆ ก็สาดส่องลงมา

เสียงอุทานดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง "ท่านเจ้าดาวครับ เขาฟื้นแล้ว!"

ฉินซวี่สติยังไม่ค่อยแจ่มชัดนัก เพียงแต่คิดขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

ที่นี่คือที่ไหน?