บทที่ 160

บทที่ 160

เจ้าของแผงลอยสีหน้าลำบากใจ "ระ... เร็วนี้ท่านนี้ต้องขอโทษด้วย ร้านเราค้าปลีกรายย่อย คุณอย่าล้อเล่นเลยครับ"

"แสนเหรียญหลงเฉิน"

"ฉันขาย!"

"เดี๋ยว!" จิ้นอี้รีบห้ามปรามทั้งสองคนไว้ ดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์มองไปยังลู่เหิง "คุณจะซื้อแผงลอยทำไม"

ลู่เหิงทำตัวตามสบายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "คุณกิน"

จิ้นอี้ : ถ้างั้นเธอก็ไม่ได้กินแผงลอยหรอกนะ!

"หมายความว่าคุณจะซื้อแผงนี้... แล้วให้ฉันกินมันฝรั่งเขี้ยวหมาป่าพวกนี้งั้นเหรอ"

ลู่เหิงพยักหน้า ดูท่าทางร่ำรวยเติบโตขึ้นมาอย่างเต็มที่

"กินตามสบาย ผมจ่ายเงินเอง"