บทที่ 147

บทที่ 147

สีหน้าของนายกเทศมนตรีเมืองอื่นๆ เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยเช่นกัน แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมา

จิ้นอี้แย้มยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "ฉันเป็นเจ้าดาว การทำลายดาวมู่หลานจะมีประโยชน์อะไรกับฉันล่ะ"

"ที่ฉันทำเช่นนี้ ก็เพื่อต้องการขับไล่พ่อค้าต่างถิ่นออกไปให้หมดต่างหาก!"

"พวกคุณที่อยู่ที่นี่คงรู้กันดีอยู่แล้วว่าเศรษฐกิจของดาวมู่หลานตกอยู่ในมือของคนนอกมาโดยตลอด การเติบโตของเราจะพัฒนาหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับพวกเขา"

"นี่คือบ้านเกิดของเราแท้ๆ แต่กลับเป็นคนท้องถิ่นที่ต้องถูกจำกัดทุกวิถีทาง ความรู้สึกที่ถูกมองว่าเป็นพลเมืองชั้นสองเช่นนี้... ทุกคนลิ้มลองกันพอหรือยัง"

เงียบ เงียบสงบราวดั่งป่าช้า

ความรู้สึกที่ต่ำต้อยกว่าคนอื่น พวกเขาย่อมลิ้มลองจนเอียนแล้ว