บทที่ 143

บทที่ 143

ราวกับว่าแสงอาทิตย์ในวินาทีนี้สาดส่องเพื่อเธอโดยเฉพาะ ร่างทั้งร่างของเธอกล่าวได้ว่าเจิดจรัสเปล่งประกายท่ามกลางแสงแดด งดงามเสียจนชวนให้แทบลืมหายใจ

"พวกเราลงไปกันเถอะ"

"อืม"

จิ้นอี้เลือกสถานที่เหมาะ ๆ แห่งหนึ่ง แล้วเริ่มนำเครื่องมือออกมาเพื่อบันทึกข้อมูลการทดลอง

"มีความเคลื่อนไหว"

จิ้นอี้กำลังจดจ่ออยู่กับการบันทึกข้อมูล พอได้ยินเสียงของลู่เหิงกะทันหันก็ยังรู้สึกตั้งตัวไม่ทัน

"อะไรนะ?"

ทั้งที่เป็นลมร้อนพัดผ่านแท้ ๆ แต่กลับสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บเสียดกระดูก

จิ้นอี้สั่งการให้องครักษ์เงินไหลสองเครื่องแปรสภาพเป็นโหมดป้องกันโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง สายตาจับจ้องไปยังเงาร่างของชายหนุ่ม "คุณไหวไหม?"