บทที่ 138

บทที่ 138

ท่านผู้เฒ่าคุนปวดใจจนแทบขาดรอด "แต่นั่นมันตั้งหนึ่งหมื่นห้าพันล้านเลยนะ!"

พูดไม่เกินจริงเลยสักนิด หนึ่งหมื่นห้าพันล้านเหรียญหลงเฉินสามารถซื้อดาวดวงเล็ก ๆ ได้ทั้งดวงเลยด้วยซ้ำ

ทว่าตอนนี้กลับต้องเอาเงินหนึ่งหมื่นห้าพันล้านไปให้ทางอันจือกรุ๊ปฟรี ๆ ต่อให้เป็นใครก็ต้องรู้สึกเสียดายและปวดใจทั้งนั้น

จิ้นอี้เองก็เช่นกัน

ลองคิดดูว่าคนส่วนใหญ่บนดาวมีเงินเดือนแค่หลักร้อยเหรียญหลงเฉินต่อเดือน ก็รู้แล้วว่าแรงงานนั้นมีราคาถูกเพียงใด

ส่วนหนึ่งหมื่นห้าพันล้านนั้นสามารถจ้างพวกเขาทำงานไปได้ตั้งหลายชั่วอายุคน

หากไม่ใช่เพราะผักผลไม้ธรรมชาติทำเงินได้จริง อาศัยแต่วิธีหาเงินแบบเดิมของดาวก่อนหน้านี้ เกรงว่าอีกหลายสิบปีหรืออาจจะถึงร้อยปีก็ยังไม่แน่เลย