บทที่ 128

บทที่ 128

ทุกคนจะกินอาหารธรรมชาติกันได้ไหวหรือ? เขาไม่กล้าจินตนาการถึงวันนี้เลยจริง ๆ

หลังจากนั้นท่านผู้เฒ่าคุนยังพาต่งเหวินเจ้าเดินชมฐานเกษตรกรรมหมายเลขหนึ่งและฐานหมายเลขสอง ซึ่งทำให้ฝ่ายหลังตกตะลึงจนพูดไม่ออกเมื่อได้เห็นผักผลไม้ธรรมชาติผืนใหญ่สุดลูกหูลูกตา

เห็นได้ชัดว่าล้าหลังขนาดนั้น แล้วปลูกผักผลไม้ธรรมชาติคุณภาพดีขนาดนี้ออกมาได้อย่างไรกัน?

แม้ว่าพื้นที่เพาะปลูกจะไม่ใหญ่มากนัก แต่เมื่อมองจากระยะไกล ต้นพืชกลับเจริญเติบโตน่ามอง แม้แต่บรรยากาศก็ยังสดชื่นรื่นรมย์ อัดแน่นไปด้วยกลิ่นหอมของธรรมชาติเต็มอิ่ม

ความคิดในใจของต่งเหวินเจ้ายิ่งหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม

"เสี่ยวต่ง ตำแหน่งของคุณยังต้องรอให้เจ้าดาวเป็นผู้จัดสรร"

ต่งเหวินเจ้าพยักหน้า "ผมเข้าใจครับ"