บทที่ 126

บทที่ 126

จิ้นอี้เดินทางมาถึงวิลล่ากระจกอีกครั้ง ทว่าเมื่อคนเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ประตูบานใหญ่ก็เปิดออกเองโดยอัตโนมัติ

จิ้นอี้แปลกใจเล็กน้อย ชำเลืองมองหลุยส์ แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มให้เธอ "เพื่อให้เจ้าดาวสะดวกที่จะมาบ่อย ๆ ครับ"

จิ้นอี้รู้สึกปวดแปลบขึ้นมาในใจอีกครั้ง

มาบ่อย ๆ งั้นเหรอ?

เธอไม่มีปัญญามาบ่อยขนาดนั้นหรอก!

หลุยส์พาเธอเดินมาถึงห้องรับแขก จิ้นอี้กวาดสายตามองไป ก็เห็นท่านเหิงสวมเสื้อเชิร์ตสีดำ แขนเสื้อข้างขวาถูกพับขึ้นอย่างไม่เป็นระเบียบ เผยให้เห็นข้อมือขาวเนียนแต่ซีดเซียว

ปลายนิ้วที่ห้อยทอดลงมาโค้งงอนเล็กน้อย ข้อนิ้วเรียวงดงามได้สัดส่วน

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ใบหน้าครึ่งซีกนั้นหล่อเหลาจนน่าทึ่ง ยิ่งใหญ่เกินกว่าหยกเนื้อดีไร้ตำหนิที่ผ่านการแกะสลักนับพันครั้ง

จิ้นอี้รู้มาตลอดว่าเขาหน้าตาดี