บทที่ 120

บทที่ 120

จิ้นอี้เดินมาถึงห้องเพาะกล้า รอบด้านมีเมล็ดพันธุ์ที่คัดแยกประเภทไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอไม่ได้ให้ใครมาช่วยเลยแม้แต่คนเดียว แม้กระทั่งฮาลิมาเธอก็ยังให้ไปทำธุระอย่างอื่น

จิ้นอี้มองเมล็ดพันธุ์ที่กองอยู่ตรงหน้าทีละถุงทีละถุงพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

มาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้เพียงปลอบใจตัวเองอยู่ในใจว่า เมล็ดพันธุ์ที่ผ่านมือเธอนั้นอัตราการเจริญเติบโตจะเร็วกว่าปกติเป็นเท่าตัว แม้ว่าช่วงแรกจะยุ่งยากอยู่บ้าง แต่ต้นทุนในภายหลังจะลดลงไปได้มากโข

ดาวมู่หลานในตอนนี้ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องใช้เงิน เม็ดเงินที่หามาได้แต่ละครั้งยังไม่ทันจะอุ่นใจในกระเป๋าดีก็ต้องควักออกไปจ่ายเสียแล้ว

จิ้นอี้แทบจะไม่มีเวลามานั่งนึกเสียดายเงินเลยด้วยซ้ำ

ในตอนนี้ นอกจากการหาเงินให้มากขึ้นแล้วเธอก็ไม่มีหนทางอื่นอีก

บรรยากาศภายในห้องเพาะกล้าเงียบสงบ แม้จิ้นอี้จะกำลังใช้ความคิดอยู่แต่การกระทำบนมือก็ไม่ได้หยุดลง