บทที่ 118

บทที่ 118

จิ้นอี้เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "ไปคุยกันที่อื่นดีไหม?"

ต่งเหวินเจ้าส่ายหน้า "ก็ไม่ได้เชิงว่าเป็นปัญหานั้นหรอกครับ เพียงแต่ว่าสิ่งที่ผมรู้ก็มีจำกัด รู้มาแค่ผิวเผินเท่านั้นเอง"

จิ้นอี้: "ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ดีกว่าฉันที่ไม่รู้อะไรเลย"

ต่อให้มาอยู่ที่นี่แล้ว ความรู้ก็ยังคงเป็นทรัพยากรที่สำคัญมากอยู่ดี ไม่มีใครยอมแบ่งปันให้คนอื่นฟรี ๆ หรอก

"ผมเพิ่งจะได้รู้จักกับเพื่อนๆ ไม่กี่คนเมื่อเร็วๆ นี้ แล้วก็ได้รู้เรื่องราวบางอย่างมาจากปากของพวกเขาน่ะครับ"

พูดมาถึงตรงนี้ ต่งเหวินเจ้าก็แอบมองซ้ายแลขวาด้วยหางตาแวบหนึ่ง

อันที่จริงสถานะของท่านตัวใหญ่วันนี้ค่อนข้างกระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่น้อย เห็นชัดว่าเป็นถึงอันดับหนึ่งของผู้เพาะพันธุ์ฝึกหัดในกาแล็กซีทางช้างเผือก แต่กลับไม่มีใครสนใจไยดีเลยสักคน