บทที่ 116

บทที่ 116

จิ้นอี้ชำเลืองมอง เห็นต่งเหวินเจ้าเดินเข้ามาโดยมีผมสีม่วงสะดุดตา น้ำเสียงของอีกฝ่ายดังโผงผางจนดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้าง

เมื่อผู้คนเหล่านั้นมองตามสายตาของต่งเหวินเจ้าไปและเห็นว่าเป็นเพียงใบหน้าแปลกหน้า ก็ต่างพากันละสายตาออกไปด้วยความเฉยเมย

"ฉันมารับภารกิจน่ะ"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ต่งเหวินเจ้าก็มีความอัดอั้นตันใจเต็มอก "คุณก็ไม่รู้หรอกว่าเจ้าพวกกุหลาบพวกนั้นเหมือนกลายพันธุ์ไปเลย โตยิ่งกว่าตัวผมเสียอีก ผมเดินเข้าออกอยู่ท่ามกลางพวกมันทุกวัน ราวกับมีหนามนับไม่ถ้วนมาทิ่มแทงไปทั่วร่าง แถมเครือข่ายเสมือนเจ้ากรรมนี่ดันจำลองความรู้สึกมาแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มอีก!"

"อย่าว่าแต่ตัดแต่งกิ่งเลย พวกมันเล่นงานผมจนแทบจะพรุนอยู่แล้ว!"

จิ้นอี้ได้ยินดังนั้น นัยน์ตาก็หรี่ลงเล็กน้อย "กุหลาบที่โตกว่าคนเนี่ยนะ?"