บทที่ 100

บทที่ 100

ต่งเหวินเจ้าแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง หลังจากขยี้ตาแรง ๆ แล้วจึงพบว่าเขาไม่ได้มองผิดไปจริง ๆ

กู้จินเซี่ยเห็นการกระทำของต่งเหวินเจ้า มุมปากจึงยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แม้ต่งเหวินเจ้าจะตกใจในใจ แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไร "รุ่นน้องกู้เก่งจริง ๆ สมแล้วที่สามารถโดดเด่นท่ามกลางผู้คนมากมายในฐานะนักศึกษาใหม่!"

กู้จินเซี่ยก้มหน้าลงเล็กน้อย "รุ่นพี่ต่งชมเกินไปแล้วค่ะ"

ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างหยุดไม่อยู่

ต่งเหวินเจ้า "ในเมื่อดอกมู่เสาถูกเธอเลี้ยงไว้ได้ดีขนาดนี้ การเป็นผู้เพาะพันธุ์ฝึกหัดย่อมไม่ใช่ปัญหาแน่นอน"

"ฉันว่าสภาพจิตใจเธอไม่ค่อยสู้ดีนัก กลับไปพักผ่อนที่หอพักสักหน่อยเถอะ"

ยิ่งกว่าไม่สู้ดีเสียอีก ดูราวกับพร้อมจะล้มลงได้ทุกวินาทีชวนให้น่าเวทนา