บทที่ 97

บทที่ 97

นี่คือประโยคแรก ทุกคนนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยและหันไปมองคนที่พูด

"ความรู้เรื่องการปลูกของเธอฉันเป็นคนสอนเอง โดยเฉพาะเรื่องการเพาะพันธุ์ดอกมู่เสา"

นี่คือประโยคที่สอง ทุกคนตกตะลึง

"ถ้าพวกคุณสงสัยว่าทำไมเธอถึงเรียนรู้ได้เร็วขนาดนี้ หรือกระทั่งเพาะพันธุ์ดอกมู่เสาออกมาได้เหนือกว่าฉัน งั้นฉันคงบอกได้แค่ว่า พรสวรรค์ในการปลูกของเธอคือสิ่งที่พวกคุณได้แต่มองตามจนคอตั้งบ่า!"

นี่คือประโยคสุดท้าย

ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างรู้สึกว่ามันไร้สาระสิ้นดี

"ฉ-ฉันเป็นพยานให้!"

ต่งเหวินเจ้ากัดฟันกรามแน่นแล้วก้าวออกมา

"ฉันก็เคยสอนเรื่องการเพาะพันธุ์ดอกมู่เสาให้ท่าน... เอ่อ จิ้นอี้เหมือนกัน ความสามารถในการเรียนรู้ของเธอแข็งแกร่งมากจริง ๆ"