บทที่ 93

บทที่ 93

ในเวลาเดียวกัน เกาซิงกลับมาจากด้านข้าง

และบังเอิญเห็นสภาพของดอกมู่เสาในกระถางที่จุดเพาะพันธุ์หมายเลขสองดีขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย จึงอดประหลาดใจเล็กน้อยไม่ได้

"รุ่นพี่ต่ง ดอกมู่เสาของคุณดูท่าทางอาการดีขึ้นมากเลยทีเดียว"

ต่งเหวินเจ้ารีบเดินตรงไปหาเกาซิงอย่างกะทันหัน สองมือคว้าแขนของอีกฝ่ายแน่น "รุ่นน้องเกา! ขอบคุณนายจริงๆ นะ!!"

"ถ้าไม่ได้นาย ฉันคงประคับประคองมาไม่ถึงตอนนี้หรอก!"

เกาซิง: "???"

ต่งเหวินเจ้ายังคงพึมพำกับตัวเองต่อ "ท่านเซียนเพิ่งจะเข้าไปแค่สิบนาทีเท่านั้นเอง ดอกมู่เสาของฉันก็มีอาการดีขึ้นมาซะแล้ว นี่มันมหัศจรรย์อะไรขนาดนี้เนี่ย……"

เกาซิง: "……?"

………