บทที่ 88

บทที่ 88

จิ้นอี้ยังเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีคนมองพร้อมกับชี้ไม้ชี้มือใส่เธอ พอสายตาของเธอวาดผ่านไป พวกเขากลับทำเป็นแกล้งทำเป็นทองไม่รู้ร้อนราวกับกลัวว่าเธอจะเห็นเข้า

เกาซิงเดินตามอยู่ด้านข้าง คอยกวาดสายตามองสีหน้าของจิ้นอี้เป็นระยะ เมื่อเห็นว่าเธอยังคงสงบและเป็นธรรมชาติ ความกังวลเล็ก ๆ ในใจของเขาก็คลายลง

ตอนที่จิ้นอี้เดินมาถึงโรงอาหาร สายตาที่มองสำรวจเธอกลับมีมากขึ้นไปอีก แม้แต่ในละแวกใกล้เคียงก็ยังมีคนกระซิบกระซาบกัน

"เธอคือคนที่เป็นที่หนึ่งคนนั้นเหรอ? ดูแล้วก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรนี่นา"

"ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นเจ้าดาวด้วยนะ เหลือเชื่อชะมัด ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าเจ้าดาวจะสามารถครองอันดับหนึ่งได้ด้วย"

"เชอะ ตอนนี้เพิ่งจะอยู่ในช่วงแรก ใครจะรู้ว่าข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ครั้งนี้คงแค่โชคช่วยล้วน ๆ ต่างหาก"