บทที่ 84

บทที่ 84

จิ้นอี้แย้มยิ้มบาง ๆ แล้วก้าวเดินไปด้านข้างหนึ่งก้าว

ต่งเหวินเจ้าชะเง้อคอเพ่งมอง สีเขียวขจีสายนั้นกำลังเติบโตขึ้นอย่างเต็มที่ เปี่ยมล้นไปด้วยความมีชีวิตชีวา

แตกต่างจากสภาพที่เหี่ยวเฉาเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว จนต่งเหวินเจ้าตกใจถอยหลังไปสองก้าว

"ทะ... เธอทำได้อย่างไรกัน?"

สายตาของจิ้นอี้ตกลงไปยังสีเขียวขจีที่กำลังฟื้นตัวขึ้นเช่นเดียวกัน เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ขออภัยด้วย บอกไม่ได้หรอกค่ะ"

ต่งเหวินเจ้าเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเดินเข้าไปสำรวจดูใกล้ ๆ อีกครั้ง

เมื่อยืนยันอย่างแน่ชัดแล้วว่าต้นอ่อนของรุ่นน้องเกาดิ้นรนฟื้นคืนชีพกลับมาได้จริง ความตกใจภายในใจของเขานั้นแทบจะไม่ต่างอะไรกับการระเบิดของภูเขาไฟ

ต่งเหวินเจ้าเดินมาตรงหน้าจิ้นอี้ อยู่ ๆ ก็รู้สึกเก้อเขินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "ค... ครั้งนี้ขอบคุณเธอมากนะ"