บทที่ 23

บทที่ 23

เธอชี้ไปยังตะกร้าผลไม้ที่ถือมาด้วย "ฉันเอาผลไม้มาฝากคุณนิดหน่อย มีมะเขือเทศกับแตงกวา เป็นพืชผลที่เพาะปลูกใหม่ในฐานค่ะ"

ท่านเหิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นราบเรียบไร้ระลอกคลื่น "เจ้าดาวมาหาฉันมีธุระอะไรหรือครับ"

จิ้นอี้สบตาตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้จะแย้มยิ้มอยู่บนใบหน้า ทว่ากลับไร้ซึ่งรอยยิ้มโดยสิ้นเชิง

"ไม่มีธุระแล้วฉันจะมาหาคุณไม่ได้หรือไงคะ"

"คุณงานรัดตัวจะตาย ไม่เห็นต้องเอาเวลามาเสียกับคนอย่างผมเลย แค่ก ๆ..."

ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปาก ขณะไอขอบตากลับแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ชวนให้รู้สึกวูบวาบแปลก ๆ

"ฉันมาหาคุณเพราะมีธุระจริง ๆ นั่นแหละ เพียงแต่เป็นเรื่องไม่สำคัญเท่าไหร่หรอกค่ะ" จิ้นอี้จ้องมองเขา

ท่านเหิงก้มหน้าลงครึ่งหนึ่ง ขนตางอนงามทอดตัวลงต่ำ ดูเย็นชาจนเกินพอดี

"เจ้าดาวเชิญว่ามาครับ"