บทที่ 6

บทที่ 6

มั่วหลินเม้มริมฝีปากแน่น กวาดสายตามองไปยังพื้นที่เกษตรกรรมโดยรอบ

ผลผลิตข้าวหญ้านกในปีนี้ไม่ค่อยสู้ดีนัก ซ้ำร้ายยังแย่กว่าที่เคยเป็นมาเสียอีก

มองออกไปทั่วทั้งผืนนา มีแต่ต้นข้าวหญ้านกที่แห้งตายเกือบทั้งหมด

หากเป็นเมื่อก่อน เขาย่อมไม่มีทางเชื่อคำพูดของจิ้นอี้เป็นแน่ ทว่าในยามนี้...

พวกเขามาถึงทางตันเสียแล้ว

เขาสีหน้ามืดครึ้มแล้วออกคำสั่ง "จัดการเคลียร์แปลงนาที่ข้าวหญ้านกแห้งตายพวกนั้นออกให้หมด ส่วนแปลงนาที่เหลือให้ปล่อยน้ำหล่อเลี้ยงตามปริมาณที่เจ้าดาวกำหนด"

"ครับ ผู้บัญชาการมั่ว"

ต่อให้ในใจจะไม่ได้เต็มใจนัก แต่ยังไงเสียมั่วหลินก็เป็นผู้บัญชาการฐานที่นำพาพวกเขามาโดยตลอด พวกเขาจึงไม่กล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้ามั่วหลิน

"ปล่อยน้ำปริมาณมากขนาดนี้ ข้าวหญ้านกจะไม่จมน้ำตายจริง ๆ หรือ"