บทที่ 2

บทที่ 2

สิบนาทีต่อมา ห้องเด็ก

จิ้นอี้มองเจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มที่ส่งเสียงคิก ๆ หัวเราะให้เธออยู่เบื้องล่างด้วยความรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย

ก้อนกลมจิ๋ว ใบหน้าขาวเนียนอมชมพู ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบ ๆ เต็มไปด้วยความใสสะอาดบริสุทธิ์

นี่คือภาพที่ไม่มีวันได้เห็นในวันสิ้นโลก

โลกที่ถูกไวรัสกลืนกินเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง มนุษยชาติต้องจ่ายราคาอันแสนเจ็บปวดเพื่อให้มีชีวิตรอด

ฮาลิมายืนอยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นว่าคุณหนูน้อยที่เอาแต่ร้องไห้งอแงหยุดร้องทันทีที่เห็นเจ้าดาว ก็พลอยยินดีจนน้ำตาซึม

"ท่านเจ้าดาว คุณหนูน้อยจำท่านได้ค่ะ!"

กล่าวจบ เธอก็ชำเลืองมองสีหน้าของจิ้นอี้อย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้แสดงแววตารังเกียจออกมาเหมือนอย่างเคย จึงฉวยโอกาสพูดต่อทันที