กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ส่งหัวใจวิญญาณมาให้ข้า แล้วข้าจะปล่อยท่านแม่ของเจ้า”
ใบหน้าที่เหมือนกับนั่วเป่าไม่ผิดเพี้ยนนั้น ลอยอยู่เหนือเฮยสุ่ย พร้อมกับแสยะยิ้มกว้าง
เสิ่นหลานจือถูกเถาวัลย์น้ำสีดำพันรัดรอบเอว ร่างทั้งร่างห้อยเคว้งอยู่ริมทะเลสาบ
“นั่วเป่า อย่าไปฟังมัน!”
“ท่านแม่!”
นั่วเป่าคิดจะพุ่งเข้าไป ทว่ากลับถูกมือสีดำบนถุงภูผาน้อยฉุดรั้งจนคะมำไปทางทะเลสาบ
ลู่เฉินโจวโผเข้ากอดนางไว้พลางเอ่ย “อย่าขยับ!”
“มันจับตะกร้าภูผาไว้แล้ว!”
“ข้าฟันเอง!”
ลู่เฉินโจวกวัดแกว่งกระบี่ติดต่อกันสามครั้ง แสงกระบี่ตกลงบนมือสีดำ กลับทิ้งไว้เพียงรอยสีขาวไม่กี่รอยเท่านั้น