ตอนที่ 115 นั่วเป่าย่ำเท้าเดียวบดขยี้ศิลาค่ายกลก้อนแรก

“เปรี๊ยะ!”

เสียงหินทมิฬปริแตกดังชัดเจนเป็นพิเศษภายในห้องลับ

ชั่วพริบตาถัดมา ด้ายแดงทั้งเจ็ดเส้นพลันขึงตึงพร้อมกัน เด็ก ๆ ที่นอนอยู่ในค่ายกลต่างขมวดคิ้วพร้อมเพรียง คล้ายถูกบางสิ่งฉุดกระชากอย่างแรง

เสิ่นหลานจืออุทานด้วยความตกใจ “นั่วเป่า!”

เท้าน้อย ๆ ของนั่วเป่ายังคงเหยียบอยู่บนหินทมิฬ ใบหน้าเล็กซีดเผือดลงทันควัน

นางได้ยินเสียงมากมาย

มีทั้งเสียงร้องไห้ เสียงก่นด่า และยังมีเสียงหัวเราะเย็นเยียบสายหนึ่งแล่นเข้าสู่ข้างหู

“เหยียบสิ เหยียบมันให้แหลก พวกมันจะได้เจ็บปวดจนตาย”

นั่วเป่าตกใจจนน้ำตาไหลพราก ทว่าเท้ากลับมิกล้าออกแรงอีกต่อไป

“ท่านปู่เสวียน เด็ก ๆ เจ็บ!”