เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เสบียงบรรเทาภัยรึ”
สีหน้าของโจวว่านเหนียนเปลี่ยนสีไปทันที
“เสบียงบรรเทาภัยของราชสำนักจะมาเดินบนเส้นทางโบราณของหมู่บ้านชิงสือเราได้อย่างไรกัน”
หลิ่วหมิงเยวี่ยขมวดคิ้วแน่น “ทางหลวงจากเมืองศูนย์กลางไปยังอำเภอประสบภัยทางเหนือพังถล่ม หากต้องอ้อมเส้นทาง อย่างน้อยต้องเดินเพิ่มอีกครึ่งเดือน หากเส้นทางโบราณชิงสือผ่านไปได้ เพียงสามวันก็ถึงแล้ว”
หลิวซานไล่ตกใจจนปากคอสั่น “นะ นั่นมันเสบียงหลวงเชียวนะ! ผู้ใดจะกล้าแตะต้อง”
ลู่เฉินโจวเอ่ยเสียงเย็น “คนที่กล้าแตะต้องเสบียงหลวง เบื้องหลังย่อมไม่ธรรมดา”
เจียงชิงซานมองไปยังลูกจ้าง “คนที่ขวางทางมีจำนวนเท่าใด”
ลูกจ้างหอบหายใจ “ยี่สิบกว่าคนขอรับ ในมือล้วนมีดาบ บนเกวียนพวกเรามีเพียงของป่า พวกมันปล้นไม่หมดก็ทุบทำลาย ซ้ำยังบอกว่าหากหมู่บ้านชิงสือกล้าแย่งเส้นทางกับพวกมัน ก็จะทำให้ทั้งหมู่บ้านไม่มีข้าวกิน”