กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 57: ความในใจของประธานชมรม
หลังจากเฉียวอันอันหายป่วย กู้เทียนเจ๋อตั้งใจจะให้เธอพักฟื้นต่อที่คฤหาสน์อีกสองสามวัน แต่เฉียวอันอันบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไรแล้วและอยากกลับไปเรียน
เมื่อเห็นว่าเธอดูสดใสดี กู้เทียนเจ๋อก็ไม่ได้ยืนกรานอีก เช้าวันรุ่งขึ้น พอเขาขับรถมาถึงหน้าคฤหาสน์ เฉียวอันอันกับซูเนี่ยนก็ยืนรออยู่หน้าแนวขั้นบันไดแล้ว
วันนี้ซูเนี่ยนไม่ได้ใส่กางเกงวอร์ม แต่สวมเสื้อแขนสั้นสไตล์ฝรั่งเศสสีฟ้าอ่อน คอเสื้อเปิดพอดี ส่วนท่อนล่างเป็นกระโปรงพลีตสั้นสีเข้ม ชายกระโปรงอยู่เหนือเข่าเล็กน้อย
เธอไม่ได้ใส่รองเท้าผ้าใบ แต่เปลี่ยนเป็นรองเท้าคัทชูพื้นหนาสีขาว ขาทั้งสองข้างยาวเรียวตรง กู้เทียนเจ๋อลดกระจกรถลง สายตาหยุดอยู่บนตัวเธอสองวินาที
“วันนี้แต่งตัวสวยขนาดนี้ จะไปประกวดนางงามหรือไปเรียนกันแน่” กู้เทียนเจ๋อพูด
“ไปเรียน” ซูเนี่ยนเปิดประตูเบาะหลังแล้วนั่งลง เสียงของเธอเบามาก “นายพูดถูก ฉันควรเปลี่ยนสไตล์บ้างแล้ว”
“ควรเปลี่ยนตั้งนานแล้ว ขาคู่นี้ต่อไปต้องโชว์ให้มากกว่านี้นะ ฉันชอบ” กู้เทียนเจ๋อมองเธอผ่านกระจกมองหลัง ซูเนี่ยนก้มตาลงเล็กน้อย ไม่ได้เถียงกลับเหมือนเมื่อก่อน
เธอยกมือเสยผมที่ตกลงมาข้างแก้มไปทัดไว้หลังหู ใบหน้าร้อนผ่าว ก่อนจะพูดเบาๆ ว่า “ขอบคุณ”
เฉียวอันอันนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ เธอหันไปยิ้มให้ซูเนี่ยน