บทที่ 45: ใครกันแน่ที่เป็นตัวตลก

บทที่ 45: ใครกันแน่ที่เป็นตัวตลก

ตอนกิจกรรมอาสาสมัครจบลงก็เป็นเวลาสี่โมงกว่าแล้ว รถบัสพาคนส่วนใหญ่กลับไปก่อน ในลานจึงเหลืออาสาสมัครไม่กี่คนที่ยังเก็บอุปกรณ์กันอยู่

ฉินเจาหว่านส่งแฟ้มเอกสารชุดสุดท้ายให้รองหัวหน้าทีม ปัดฝุ่นจากมือ แล้วเดินมาทางลานจอดรถ

กู้เทียนเจ๋อพิงอยู่ข้างประตูรถมายบัค โดยมีเฉียวอันอันกับซูเนี่ยนยืนอยู่ข้างๆ

ซูเนี่ยนกำลังใช้มือพัดตัวเอง เฉียวอันอันหยิบทิชชูออกจากกระเป๋ายื่นให้เธอ

“เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ถูพื้นมาตลอดบ่ายจนเอวแทบหัก” ซูเนี่ยนเช็ดเหงื่อที่คอ

“เธอเพิ่งถูไปชั้นเดียวเอง ฉันถูไปตั้งสองชั้น” กู้เทียนเจ๋อพูด

“นายทำเยอะกว่าหน่อยก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ” ซูเนี่ยนโยนทิชชูที่ใช้แล้วลงถังขยะข้างๆ

ฉินเจาหว่านเดินมาหยุดตรงหน้าทุกคน เธอเปลี่ยนเสื้อยืดอาสาสมัครแล้ว เหลือเพียงเสื้อแขนสั้นสีดำเรียบๆ กับกางเกงยีนส์ ส่วนผมยังมัดเป็นหางม้าต่ำเหมือนเดิม

“พวกเธอจะกลับยังไง รถบัสไปแล้วนะ”