บทที่ 22: อรุณสวัสดิ์ หัวหน้าชั้น

บทที่ 22: อรุณสวัสดิ์ หัวหน้าชั้น

ตอนซูเนี่ยนลืมตาขึ้น แสงเส้นบางๆ ลอดผ่านช่องม่านตกลงบนหมอนพอดี เธอใช้เวลาสามวินาทีกว่าจะนึกออกว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

คฤหาสน์ ห้องพักรับรอง และเฉียวอันอันที่นอนอยู่ข้างๆ ที่คาดผมหูแมวถูกเธอถอดวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงตั้งแต่เมื่อคืน

เธอคลำหาโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา หกโมงสี่สิบ

เฉียวอันอันข้างๆ ยังหลับอยู่ เธอนอนตะแคงขดตัวเป็นก้อน ผ้าห่มคลุมถึงคาง เหลือเพียงใบหน้าโผล่ออกมา

ขนตาของเธอยาวมาก ตอนหลับตาดูเหมือนพัดเล็กๆ สองอันที่แนบอยู่บนเปลือกตา

สันจมูกเล็กได้รูป ริมฝีปากอิ่มเผยอเล็กน้อย ริมฝีปากล่างหนากว่าด้านบนหน่อยๆ ขยับเปิดปิดเบาๆ ตามจังหวะหายใจ

ผิวของเธอขาวจนแทบโปร่งใสท่ามกลางแสงยามเช้าอันพร่ามัว แก้มมีสีชมพูจางๆ แต้มอยู่

ผมยาวแผ่กระจายบนหมอน ยิ่งขับให้ใบหน้าที่ดูเด็กอยู่แล้วของเธอดูอ่อนเยาว์ขึ้นไปอีก ทั้งตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างสงบและว่าง่าย

ซูเนี่ยนยื่นมือไปบีบจมูกเธอ