บทที่ 20: ค่ำคืนในคฤหาสน์

บทที่ 20: ค่ำคืนในคฤหาสน์

“ถึงแล้วก็รู้เอง” กู้เทียนเจ๋อเอามือออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วหันหลังเดินไปทางรถ

ซูเนี่ยนกับเฉียวอันอันสบตากัน เฉียวอันอันมีแววกังวลเล็กน้อย นิ้วมือขยี้ชายกระโปรงเบาๆ

สีหน้าของซูเนี่ยนดูเหมือนกำลังประเมินความเสี่ยง แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้แล้วจริงๆ

ทั้งสองเดินตามหลังกู้เทียนเจ๋อ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินของถนนคนเดินดังตึกๆ

รถแล่นออกจากเขตเมือง แล้วขึ้นถนนสายหลักที่มุ่งหน้าไปชานเมือง

รถบนถนนค่อยๆ น้อยลง ระยะห่างระหว่างเสาไฟก็มากขึ้น อาคารสองข้างทางเปลี่ยนจากตึกสูงเป็นย่านบ้านพักตากอากาศ ก่อนจะกลายเป็นคฤหาสน์ส่วนตัวที่ล้อมด้วยกำแพงสูง

เฉียวอันอันมองภาพนอกหน้าต่างที่เคลื่อนผ่าน มือวางอยู่บนเข่า ปลายนิ้วเคาะเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

ซูเนี่ยนพิงเบาะหลัง สายตาจับจ้องกระจกหน้ารถด้านหน้า และหันไปมองเงาต้นไม้ที่ผ่านนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว

ตั้งแต่ขึ้นรถ เธอแทบไม่ได้พูดอะไร ในหัวเอาแต่คิดวนเวียนถึงเรื่องคืนนี้