บทที่ 147 ฮูหยินฉีถลกแขนเสื้อพับขึ้น

บทที่ 147 ฮูหยินฉีถลกแขนเสื้อพับขึ้น

ผ่านไปไม่ถึงสองเค่อ รถม้าสองคันที่ฉีเอ้อร์เฉิงไปจ้างมาก็มาจอดอยู่ที่หน้าร้านของว่าง แม่นมหลิวกับคนอื่นๆ ก็ทานน้ำชาและขนมเสร็จเรียบร้อยพอดี

แม่นมจินกำชับให้ฉีเอ้อร์เฉิงดูแลร้านของว่างให้ดี ส่วนนางก็พาสาวใช้และหญิงรับใช้จากจวนอ๋องอวี่ทั้งหกคนนั่งรถม้ามุ่งหน้ากลับบ้านที่หมู่บ้านชิงเหอ

การเดินทางด้วยรถม้าค่อนข้างจะเร็วกว่า ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม รถม้าทั้งสองคันก็เข้าสู่เขตหมู่บ้านชิงเหอแล้ว

เรื่องราวเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน การที่แม่นมจินต้องรั้งตัวคนจากจวนจิ่นหรงเอาไว้ก็เป็นเรื่องที่จนใจจริงๆ คนรับใช้กลุ่มใหญ่โผล่มาในหมู่บ้านชิงเหอเช่นนี้ ย่อมต้องดึงดูดความสนใจจากคนในหมู่บ้าน หรือแม้แต่หมู่บ้านใกล้เคียงเป็นแน่ นางยังหาคำอธิบายดีๆ ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ