บทที่ 117 คุยกันได้นี่นา

บทที่ 117 คุยกันได้นี่นา

หงจือมองแท่งหมึกที่เย่ซินเหยียนยื่นมาให้อย่างอึ้ง ๆ นี่คือจะให้เขาฝนหมึกให้หลิวชิงหรือ? หงจืออย่างเขานอกจากฝนหมึกให้นายท่านหกแล้ว ดูเหมือนยังไม่เคยต้องคอยปรนนิบัติเรื่องพู่กันกระดาษหมึกให้ใครเลย

หงจือเพียงแค่เหม่อไปชั่วครู่ ก็พลันนึกขึ้นได้ว่า หากผู้ดูแลหลิวเป็นคนจับพู่กัน ก็คงไม่เหมาะที่จะให้คุณหนูใหญ่ตระกูลเย่มาคอยฝนหมึกรับใช้จริง ๆ จึงรีบรับมา หยดน้ำลงในแท่นฝนหมึกแล้วลงมือฝน

ตอนที่เย่ซินเหยียนดันกระดาษกับพู่กันมา หลิวชิงก็มองนางอีกแวบหนึ่ง ยอมรับว่าลายมือตัวเองอัปลักษณ์จนให้ใครดูไม่ได้ แถมยังพูดออกมาได้อย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา คำพูดและการกระทำของหญิงผู้นี้ก็นับว่าเปิดเผยใจกว้างดี เพียงแต่เขาก็ยังคงสงสัยอยู่ดีว่า สตรีชาวบ้านเช่นนี้จะมีความสามารถในการบริหารจัดการธุระได้จริงหรือ