บทที่ 100 คว้าน้ำเหลว

บทที่ 100 คว้าน้ำเหลว

เย่ซินเหยียนถูกนางซ่งจับมืออย่างสนิทสนม รู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แล่นปราดขึ้นมาตามแผ่นหลัง ทว่าก็ไม่อาจปฏิเสธไมตรีของนางซ่งอย่างโจ่งแจ้งเกินไป รอยยิ้มบนใบหน้าจึงดูแข็งค้างอยู่บ้าง

คนกับคนนั้นเปรียบเทียบกันไม่ได้จริงๆ เมื่อเทียบกับใบหน้าเย็นชาที่แสดงความไม่พอใจของนางหวัง ปู่สะใภ้ใหญ่แห่งสายใหญ่ตระกูลฉีแล้ว หากเทียบกับรอยยิ้มแฝงเจตนาอื่นของนางซ่ง เย่ซินเหยียนยินดีเผชิญกับใบหน้าเย็นชาของนางหวังเสียมากกว่า

ฉีโหย่วหรงเห็นนางซ่งลุกขึ้น ก็เตรียมตัวจะลงจากเตียงเตาเช่นกัน ปากยังคงบ่นอุบอิบ "อะไรกันนี่ ปล่อยให้ข้าดีใจเก้อที่ได้พี่รองเพิ่มมาอีกคน ที่แท้พี่รองก็ไม่เห็นข้าเป็นพี่น้อง"