บทที่ 95 ทุ่มเถียง

บทที่ 95 ทุ่มเถียง

นางหวังยืนอยู่หน้าประตู ตะโกนเรียกฉีต้าจู้และฉีเฉิงเข้ามาในห้อง

ฉีโหย่วกุ้ยถ่ายทอดความตั้งใจของฉีโหย่วเหนียนให้ทั้งสองคนฟัง จากนั้นก็ไม่สนว่าต้าจู้จะตกใจจนยืนอึ้งไปแล้ว เขาหันไปถามฉีเฉิงเพียงว่า "ท่านปู่อารองของเจ้าบอกว่าพวกเจ้าสองผัวเมียสามารถรับมือกับแผงขายเต้าหู้ข้าวได้แล้ว เจ้าคิดว่าตัวเองทำได้หรือไม่?"

"น่าจะ... ทำได้กระมังขอรับ" ฉีเฉิงตกใจกับคำพูดของปู่ตัวเองมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ความหมายของท่านปู่อารองคือ จะยกแผงขายเต้าหู้ข้าวให้เขาอย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่แค่ให้ไปช่วยงานแล้วรับค่าแรง แต่เป็นการยกกิจการให้เขาโดยตรงเลยหรือ?

"ทำได้ก็คือทำได้ ทำไม่ได้ก็คือทำไม่ได้ 'น่าจะทำได้' คืออะไรกัน?" ฉีโหย่วกุ้ยที่กำลังสับสนว้าวุ่นใจจากการได้กิจการใหญ่โตมาเปล่าๆ ตวาดถาม