บทที่ 92 ก้าวไปทีละก้าวก็แล้วกัน

บทที่ 92 ก้าวไปทีละก้าวก็แล้วกัน

จิ่นหรงไม่ได้รับรู้ถึงความโกรธเคืองของเย่ซินเหยียนเลยแม้แต่น้อย เขาสั่งการเสร็จก็ลุกขึ้นยืนทันที "ตัดสินใจตามนี้ ข้าจะรีบส่งผู้ดูแลมาหารือรายละเอียดกับฮูหยินฉีโดยเร็ว ฮูหยินฉีรีบวางแผนดูเถิดว่าต้องเตรียมการสิ่งใดและใช้เงินเท่าใด"

เจียงอี้ฝานที่สีหน้าอ่านไม่ออกและยังไม่แสดงท่าทีใดมาตลอด ลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ ทั้งสองคนสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ทิ้งร่องรอยใดไว้ แม้แต่คำกล่าวลาก็ไม่มีสักคำ

นี่คือไม่มีช่องว่างให้ปรึกษาหารือ แต่เป็นการสั่งการโดยตรงเลยหรือ?

เย่ซินเหยียนยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้คิดจะไปส่งแขกเลยแม้แต่น้อย แม้ฉีโหย่วเหนียนจะเต็มไปด้วยเรื่องกังวลในใจ แต่เขายังรู้ธรรมเนียมอาวุโส จึงรีบเดินไปส่งคนทั้งสองพร้อมกับกลุ่มผู้ติดตาม